Posts in "Yabancı Kitaplar" category

Ay Işığı Sokağı – Stefan Zweig

Taşra kılıklı kayıtsız insanlardan bir araya gelmiş bu akıntıya kapılıp istem dışı sürüklenmek başta hoşuma gitse de yabancı insanların arasında dalgalanmaya, onların kesik kesik kahkahalarına, bana bakan şaşkın, yabancı ya da sırıtarak saldıran gözlerine, farkında olmadan beni ileriye doğru iten dokunuşlara, bu binlerce küçük kaynaktan yayılan ışığa ve yeri durmaksızın eşeleyen binlerce adıma bir süre sonra katlanamadım.

 

Gizemli karanlık ve beklenmedik ıssızlık bana iyi gelmişti; adımlarımı yavaşlattım, biri diğerine benzemeyen dar sokakları birer birer inceledim. Sokaklardan kimi sakindi, kimi insanı çekiyordu, ama hepsi karanlıktı ve hepsinden kısık müzik ve insan sesleri geliyordu; görünmez bir yerden, tonozların bağrından esrarengiz bir şekilde kabarıp yükseliyordu sesler, öyle ki yeraltındaki kaynağın yerini anlamak olanaksızdı. Çünkü hepsi kendi içlerine kapanmıştı ve kırmızı ya da sarı bir ışıkla göz kırpıyordu yalnızca.

Continue Reading…

Korku – Stefan Zweig

Kendi bakışlarındaki güvensizliği görme korkusuyla aynaya bakmaya cesaret edemiyordu, ama üstünde başında yaşadığı tutkulu saatleri ele veren bir iz kalmış mı diye bakması gerekiyordu.

 

…oysa maceranın gerçek bedeli tehlikeye atılabilmektir.

 

Bütün alanlar doldurulmuş, Irene kendi evinin bünyesinde yabancı bir cisim gibi olmuştu.

 

İnsanlara ihtiyacı vardı, birkaç saat olsun kendinden ve korkunun o öldürücü yalnızlığından uzaklaşıp dinlenmeye ihtiyacı vardı.

Continue Reading…

Sürgün ve Krallık – Albert Camus

Olaylar ya da insanlar, beklediği gibi çıkmadığı zamanlardaki şaşkın görünüşünü de seviyordu. Özellikle, sevilmeyi seviyordu, o da hep üstüne titremişti. Kendisi için var olduğunu öyle sık duyuruyordu ki Marcel gerçekten var ediyordu onu. Hayır, yalnız değildi…

 

“Sabah usuldan usuldan, akşam ağırdan ağırdan,” dedi Marcel gülerek.

 

Konuşuyordu, ama hiçbir ses çıkmıyordu ağzından. Konuşuyordu, ama kendisi bile zor işitiyordu.

 

Aşk, kindar da olsa, böyle asık suratlı olmazdı. Ama hangisiydi ki onun yüzü? Karanlıkta, birbirlerini görmeden, el yordamıyla sevişirlerdi. Karanlıkların aşkından başka bir aşk yok mudur, gün ortasında haykıracak bir aşk? Bilmiyordu, ama Marcel’in kendisine gereksinimi olduğunu, kendisinin de bu gereksinime gereksinimi bulunduğunu biliyordu, …

Continue Reading…

Fareler ve İnsanlar – John Steinbeck

Bizim gibiler, çiftlikte çalışan erkekler yeryüzündeki en yalnız erkeklerdir. Onların aileleri yoktur. Kendilerini hiçbir yere ait hissetmezler. Bir çiftliğe gelir, çalışır, biraz para kazanırlar, sonra kasabaya gidip kazandıklarını birkaç saat içinde harcarlar, bir de bakarsın ki yeniden yola düşmüşler başka bir çiftliğin kapısını çalmak için. Hayattan hiçbir beklentileri yoktur onların.

 

“Ve ihtiyacımız olan her şey kendi toprağımızda olacak,” diye bağırdı Lennie. “Tavşanlarımız da olacak. Anlatmaya devam et George! Bahçemizde neler olacağını söylesene. Kafeslerdeki tavşanları, kışın yağan yağmuru ve içimizi ısıtan sobayı, sütün üzerindeki kaymağın kalınlığını, hani o kadar kalın ki bıçakla zor kesiyoruz onu, bunları anlatsana George.”
“Peki,” dedi George. “Büyük bir sebze bahçemiz, bir kümes dolusu tavşanımız ve bir de tavuklarımız olacak tabii. Kışın yağmur yağdığında boş ver işi gücü deyip sobanın içini iyice doldurup kibriti çakacağız, sonra da sobanın yanına oturup sıcacık evimizde çatıya damlayan yağmuru dinleyeceğiz.

Continue Reading…

Mürebbiye – Stefan Zweigh

Ben aşık olmanın güzel bir şey olduğunu düşünmüştüm hep.

 

Mazeretler, mazeretler! Ahlaken zayıf olanların her zaman bir mazareti vardır zaten.

 

Daha önce hiç böyle bir ağlama duymadılar. Bu şekilde ağlayan birinin haksız olamayacağını kaygıyla seziyorlar.

 

Artık her şeyi biliyorlar. Kendilerine yalan söylendiğini, bütün insanların kötü olduğunu ve alçaklık edebileceğini biliyorlar.

Continue Reading…

Olağanüstü Bir Gece – Stefan Zweigh

Ve şimdi, on dakika önce kalemi elime aldığımda bilincine varmamış olduğum şeyi de aniden kavrıyorum: Bu olayı kağıda geçirmemin tek nedeni, onu bir kez daha nesnel olarak saptanmış biçimde karşımda görmek, bir kez daha tüm duyularımla tadını çıkarmak ve aynı zamanda zihinsel olarak içselleştirmek
 
Fakat bir kez daha hissediyorum ki, bir ara vermeliyim, çünkü tek bir sözcüğün bile ne kadar çok anlama gelebileceğini, nasıl zıt yönlere çekilebileceğini fark edince korkuyorum
 
Yaptığı açıklama bana acı vermemişti, ona gücenmemiştim, hele kendime veya ona şiddet uygulamayı bir an olsun aklımdan geçirmemiştim; içimdeki bu duygusal soğuma o kadar tuhaftı ki, beni korkutmamıştı bile
 

Continue Reading…

Havaalanı Balıkları – Angelika Overath

Tobias camdaki bu bakışla oynamayı seviyordu; zira hem kendini görüyordu (ama sadece birazcık, sadece solgun bir karaltı halinde) hem de başka birini gördüğünü düşünebiliyordu. Başka bir adamı, kendinden daha ilginç bir yabancıyı, belki pardösülü, şapkalı bir yolcuyu, tanışmaktan memnunluk duyacağım birini. (Sayfa 8)

… hayatına nasıl yön vereceğini bilmezken, kız lastik çizmeleriyle orada öylece oturuyor. Bir kanıt gibi. O sırada kız gülüyor muydu yoksa sadece bacaklarını mı sallıyordu, orasını hatırlamıyordu Tobias. Ama kız öylece oturup ona baktığında (onu görmediğini biliyordu tabii), hayatın gidişatı belli olmuştu. İyi yönde. Hayatın devam edeceği aniden belli olmuştu. Nedensiz yere. Ya kızın orada oturup bacaklarını sallaması gibi sağlam bir nedenle. (Sayfa 9)

Bu baba kesinlikle uyuyakalmayacaktı ama çocuğun verdiği bu anı kendini ayırmıştı. (Sayfa 10)

Tobias Winter teklifi hemen kabul etmişti. Tesadüflere inanmıyordu. (Sayfa 11)

Continue Reading…

Kimlik – Milan Kundera

Sevdiğiniz biri ortadan kayboluyor ve siz onun başına ne geldiğini hiç bilemiyorsunuz, varın düşünün! İnsan deliye döner! (Sayfa 8)

Canına bile kıyamazdı, çünkü ihanet olurdu bu, beklemeyi reddetmek, sabrını yitirmek anlamına gelirdi.
(Sayfa 9)

Ölüm düşüncesi yanında öteki tüm konular boştu. (Sayfa 14)

… onu bir daha hiç görmemeye karar verdi; hemen ardından, içini rahatlık duygusu kapladı, açıklanamaz bir neşeye boğuldu. (Sayfa 15)

Bu hep böyle oluyor: Onu yeniden gördüğü andan, sevdiği kadın olarak yeniden tanıdığı ana kadar belirli bir yolu kat etmesi gerekiyor. Dağda ilk karşılaştıklarında, neredeyse hemen onunla baş başa kalma şansını yakalamıştı. Bu yüz yüze karşılaşmadan önce, başkalarıyla olduğu zamanki haliyle onunla uzun süre görüşmüş olsaydı, sevdiği kişinin o olduğunu keşfedebilir miydi? Onu, meslektaşlarına, üstlerine, astlarına gösterdiği yüzüyle tanımış olsaydı, o yüz onu heyecanlandırır, büyüler miydi? Bu sorulara verecek bir yanıt bulamıyor. (Sayfa 42)

Continue Reading…

Kibritleri Çok Seven Küçük Kız – Gaetan Soucy

Kardeşimle bana parçalanıp dağılmamamız için emirler gerekliydi, bu bizim yapı harcımızdı. Baba olmadan hiçbir şey yapmasını bilmiyorduk. Kendi kendimize yapabildiklerimiz tereddüt etmekten, var olmaktan, korkmaktan, acı çekmekten ibaretti. (Sayfa 17)

“Söylesene nefes alıyor mu?” diye üsteledim.
Babanın, en ufak bir kuşkuya yer bırakmayacak bir nefes alma tarzı vardı. Kasılıp kaldığında, bir askılık kadar hareketsiz olsa da, sonu gelmeyen sabit bakışlarla bakıp dursa da, o donup kalmış haline rağmen, hala bu dünyada olduğunu anlamak için göğsünü izlemek yeterdi – başta yamyassı olan göğsü, bizim tek oyuncağımız olan kurbağa gibi kabarır, ölü bir atın karnı kadar şişip irileşir, sonra kısa aralıklarla, küçük sarsıntılarla eski haline dönerdi.

Continue Reading…

Boğulmamak İçin – George Orwell

Şişkoların ayaklarını görememeleri adi bir yalan olsa da bu, benim dik durduğumda ayaklarımın ancak yarısını gördüğüm gerçeğini değiştirmiyordu. Sabunu karnımda dolaştırırken para almadığı sürece hiçbir kadının dönüp bana tekrar bakmaya zahmet etmeyeceğini düşündüm. O an bir kadının dönüp bana tekrar bakmasını özellikle istediğimden değil ama. (Sayfa 13)

Batı Bletchey hattı çoğunlukla gecekondu mahallelerinden geçse bile saksıda yetiştirilen çiçekleriyle küçük arka bahçelerin, kadınların çamaşır astıkları damların ve duvarlardaki kuş kafeslerinin anlık manzarası insana bir tür huzur verir. (Sayfa 25)

Tombik olduğum su götürmez; bedenim üst yarısı sahiden fazlasıyla balıketidir. Ama sanırım daha ilginç olanı, sırf biraz kilolusunuz diye neredeyse herkesin, size tümüyle yabancı birinin bile görünüşünüzle ilgili olarak aşağılayıcı bir yorum içeren bir lakabı size teklifsizce uygun görmesidir. (Sayfa 26)

Fakat kimse şişman bir adamın da duyguları olabileceğini düşünmez. (Sayfa 27)

Continue Reading…